Co zmieniła pandemia?”

➤ sobota, 21 maja
godz. 12.00 – 14.00 – prace w grupach
godz. 15.00 – 17.00 – dyskusja panelowa (streaming na VOD)


➤ prowadzenie: Iwona Kurz, Karolina Kapralska i Paweł Łysak
➤ miejsce: Teatr Maska w Rzeszowie

 

Pandemia – „jako nowa doktryna szoku” - przeorała nasze życie społeczne i kulturalne, wpłynęła na niemal każdy aspekt naszego funkcjonowania. Jednocześnie (zwłaszcza w początkowej fazie) wobec niewydolności państwa, uruchomiła oddolną organizację całych społeczności. Czy doświadczenie to przyniesie trwałe zmiany w naszych zachowaniach, stylu życia uczestnictwie w życiu kulturalnym, społecznym i politycznym? W końcu; jak to zaangażowanie społeczne może ewoluować? Jakie są możliwe scenariusze dla społeczeństwa i kultury w czasach postpandemicznych?

 

W ramach wydarzenia zebrane osoby zostaną podzielone na grupy, w ramach których będą rozważać wybrany temat związany z pandemią i spróbują nakreślić możliwe scenariusze dalszej ewolucji zjawisk, które pojawiły się w pandemii. Później nastąpi moderowany panel, na którym grupy zaprezentują wypracowane wizje.

 

Spotkanie odbędzie się w dwóch etapach:

12:00 – 14:00 – spotkanie w grupach roboczych – omówienie tematów i wymiana doświadczeń.

15:00 – 17:00 – panel, na którym tematy zostaną zaprezentowane i wspólnie zastanowimy się nad możliwością wprowadzenia instytucjonalnych rozwiązań. Wydarzenie streamingowane.
 

Informacje i zapisy do grup: Paweł Surówka: psurowka@teatrmaska.pl
 

Tematy:

  1. Zmiana w funkcjonowaniu instytucji kultury i osób pracujących w tej dziedzinie. Jak zmieniła się sytuacja ekonomiczna, psychiczna, komunikacyjna, twórcza pracownic i pracowników sektora kultury, zarówno zatrudnionych w instytucjach, jak i działających w trzecim sektorze lub na własną rękę? Jak pandemia i kryzys uchodźczy wpływają na funkcjonowanie instytucji – administracyjne, finansowe i programowe? Co i jak zmieniło się w kwestii współpracy pomiędzy różnymi podmiotami? Jakim środowiskiem pracy i twórczości staje się dziedzina kultury?

 

  1. Zmiana w obiegu, wytwarzaniu i odbiorze treści kulturalnych. Streaming, vod, zoom – w minionych miesiącach przeszliśmy przyspieszony kurs z narzędzi służących do komunikowania się za pomocą sieci oraz do przekazywanie za jej pomocą treści kulturalnych, coraz częściej uwzględnianej też w samej formie artystycznych działań. Czy nowe nawyki zostaną z publicznością, która nie będzie chciała wrócić do bezpośredniego kontaktu ze sztuką? Jak pandemia, a teraz wojna, wpłynęły postrzeganie funkcji kultury i sztuki, na poczucie misji lub listę zadań stawianych sobie przez osoby i instytucje działające w tej dziedzinie?

 

  1. Zmiana społeczna. Działania o charakterze kulturalnym przecinają wszystkie sektory życia społecznego, a ze względu na funkcje diagnostyczne i poznawcze praktyk kulturalnych i artystycznych pozwalają widzieć pewne procesy wyraźniej i wcześniej. Jakim społeczeństwem możemy się stać po pandemii i kryzysie uchodźczym? Z jednej strony powszechne jest poczucie zmęczenia i zniechęcenia, wzmocnieniu ulegają stare lęki i pojawiają się nowe, co wynika zarówno z globalnej i lokalnej sytuacji społeczno-politycznej i środowiskowej, jak i psychicznej presji, z którą musieliśmy dawać sobie radę w ostatnich latach. Od kilku lat stale funkcjonujemy przecież w kryzysie. Z drugiej strony, już w czasie pandemii nastąpiła mobilizacja społeczna na dużą skalę, która kulminowała w lutym i marcu tego roku w fali pomocy osobom uciekającym przed wojną w Ukrainie. Samopomoc, samoorganizacja nie są nowymi zjawiskami, ale czy sygnalizują trwałe przekształcenie postaw i emocji społecznych, czy jedynie są masową reakcją na kryzys państwa? Jak te wszystkie procesy dotyczące kultury i życia społecznego zostaną powiązane z tym, że Polska właśnie przestaje być krajem monoetnicznym i monoreligijnym?